jueves, 12 de septiembre de 2013

Hir o nías.

Ese momento en que el trío se vuelve operístico. Surge una voz nueva

 y aparece el cuarteto.

 Y entre gemido y grito las sábanas se vuelven


 una mezcla de zoológico y gallinero.

lunes, 17 de junio de 2013

.

É claustrofobia
dos ollos pechados.
Camiñar sen camiñar
  paso diante, paso atrás.
As túas pernas xa non son túas
  o teu corpo non é teu.
Mais restas dentro.

É claustrofobia
  de carne e osos
  pulmóns rachados
da costela perdida
que xa non son teus.

E non podes sair.

É claustrofobia
  quedar se alento
  tentar
atrapa-lo ar na palma da man.

É claustrofobia
daquel xigante que
arrodea coas súas mans ao mundo
e a ti.

E non podes sair.
E non poses pensar.
  Só podes ficar ou seguir,
  andar sen andar
cun corpo teu que xa non é teu.



domingo, 19 de mayo de 2013

%

Y

hubiera o
hubiese
pudiera
tenido
podría
haber
debí

Si

debería
intentaría
intentado
tener
habría

Tal

quisiese
querría
alcanzaría
tuviese
hubo
intentase
intento

Vez

acabase
acabaría
terminase
hube
temido

Acabe en una tumba gris
Y no me importe.

jueves, 16 de mayo de 2013

Al partir

No lo sé.

Cómo quiero
que me entiendas.
No lo hago yo.

Y me abro
a tí.
Sin saber tú
que te estoy castigando
en realidad.

Y porque no me entiendes
muevo tus hilos.
Y porque no me entiendo
fallo.
Me equivoco
y enredo los míos
con los tuyos.

Así que ahora debo cortarlos.
Todos menos uno.
Ése que nos une
a tí,
conmigo,
con todos.

Perteneciente
al único ser
que siempre está
a nuestro lado.

De fin a fin.

domingo, 12 de mayo de 2013

Ombligo

Y al final todos
portamos
 la misma cicatriz
que aparece
al principio

ahí donde hay una vida
cortada por otra
para otra.

En el centro mismo
de nosotros.

miércoles, 17 de abril de 2013

.

''Esa serpe que repta
polo meu
brazo, que conecta
a parte
máis irracional de min
con outra,
a incomprendida.

Esa serpe
que oscila e móvese
dun lado a outro
cando estás preto.

Que inxecta veleno
no meu corpo
lentamente,
lentamente,
e garda a cura
na súa boca.

Esa serpe que,
fai tempo xa
decidiu,
que só
merecía
o veleno.''

jueves, 28 de marzo de 2013

Ah

Voy a reservar mi muerte,
espera tumbado    
                        a que llame

No
No te muevas,
tranquilo

Creo que la pizza llegará antes

No
No te muevas

Antes déjame leer
esa historia que llevas escrita
en las venas del brazo
que sale
letra por letra
de cada poro de tu piel

No
No te muevas,
me iré enseguida

Sólo quiero mi cuento
antes de irme a dormir.

miércoles, 27 de marzo de 2013

.

Para que falar, se falando
non somos quen
de expresar a túa beleza.

Vivimos no berce do mundo,
na terra mesma,
a máis antiga na que morrer.

Dánae prefería
o bico da chuvia á chuvia de ouro.
Os heroes das lendas da névoa
contruiron o seu berce
na túa beleza.

Por iso calamos.
Tan imposible é de expresar
a túa beleza.
Mesmo aqueles que o intentaron
choraban
de tan imposible que é reducir
tanta beleza

a verbas nun papel.

martes, 12 de marzo de 2013

Concepción.

Dale sangre, fría, espesa y pegajosa
que fue cálida y latente.
Dale sudor, latido arrítmico
y todas las gotas líquidas que guarda tu cuerpo
pero deja el alcohol.

Dale noches largas de pestañas quemadas
y dedos manchados.
Sábanas mojadas y sombras al acecho.

Dáselo, dáselo todo. O parirás un hijo,
bajo cuyo cadáver
no serás capaz de llorar.

Y se lo llevarán, lo destriparán, lo harán pedazos.
No habrá tan siquiera un cuerpo
que intentar recomponer.

Para eso, mejor deja la hoja en blanco.
Y baja las escaleras.

jueves, 7 de marzo de 2013

Costuras

Hubo un tiempo
en que existieron
silencios impuestos, silencios sólidos.

Materializados en hilo
y aguja.
Creados puntada a puntada
desde la punta
de la lengua hasta el final.

Silencios de miedo al dolor
de quemadura, cauterización y puntada.
Silencios fáciles en realidad.

Dolieron mucho más los otros.
Los autoimpuestos
en que aguja masoquista
que se clava
de punta a punta
cose por miedo al dolor.

Que sin el consuelo
de polvo encapsulado
cose un miedo peor
que el de una simple quemadura.

jueves, 21 de febrero de 2013

.

Y Quijotes batallando
en los huecos de mi mente, que se niega
a funcionar como es debido.

jueves, 14 de febrero de 2013

Verba volant

Ficar ou non (ficar)
pensando
na ansia de fuxir,
de partir de Estocolmo.
Tras-pasar
a fronteira do sono,
chegar a un novo lugar.
Pensando
de presa e (de) vagar.
Deixando unha liña 
de sangue e auga
a cada paso.
Ate marchar e
que non reste nada de ti

en ningunha parte.

lunes, 11 de febrero de 2013

Rotten roots

Todos tenemos un pequeño Zelig dentro
sale cuando queremos sentirnos seguros.

Y al final sólo conocen a nuestro pequeño Zelig.
Echan de menos a la persona,
pero quieren al reflejo.

domingo, 10 de febrero de 2013

Marea

De las metáforas absurdas y las cajas de galletas. Los  flamencos y las arañas.

Ahora mismo estás en aguas profundas, donde nunca he sabido seguiros por mucho que lo intente. Abandonaste la cueva y te enfrentaste al mar abierto. Sé que no vas a volver. Has encontrado otro lugar y espero que allí estés bien. Me cuesta comprenderte. Abrí el libro, pasé las páginas capítulo a capítulo. Cuando pienso que conozco bien la trama y que podría adivinar qué viene a continuación...me sorprendes y decides darle otro giro a la historia.

Quedan muchas galletas en la caja. Todas ellas (negras, tostadas, con envoltorio o sin él) diferentes. Vas a tener muchos momentos en los años que te quedan, no las quemes de golpe. Date tiempo. Qué manía con apurarlo todo, el tiempo se acaba, el tiempo se agota. Sí, somos finitos (¿y qué?), pero éso no debería hacer que te quedes en una cueva toda la vida, porque es más cómodo. Porque es más fácil.
Has salido. Espero que aunque haya un océano de distancia, vengas a visitarme de vez en cuando. Aunque no me enfrente a la marea cómo tú.

miércoles, 6 de febrero de 2013

El candado

Desde mis primeros
hasta mis últimos balbuceos
he tratado de explicarme,
de decirte algo.

Quiero que me comprendas,
pero no consigo
ordenar las letras ni
hilar pensamientos
con palabras.

No puedo desenredar
mi lengua
encadenar las sílabas,
susurrar
lo que muero por decirte.

Sólo consigo
que me tiemblen las piernas
y las manos.

Intentando con los ojos expesar
lo que nunca ha salido de mis labios.

sábado, 2 de febrero de 2013

Cierres


"El sueño es como una pequeña muerte"
Y yo no consigo asesinarme.

Tiritando, me tapo con mil y una corazas
encogiéndome bajo su peso,
pero sigo teniendo frío.

Abriendo y cerrando los ojos,
estiro brazos y piernas
hasta rozar el vacío de la cama,
para volver a encogerme e implosionar.

Cruzando las fronteras
de dos países sin dueño ni habitantes,
que me acogen
para expulsarme a continuación.

Acariciando el lado frío de la sábana
intento que mi cabeza apague la luz
sin conseguirlo.

No hay oscuridad, no hay tinieblas
y el descanso nunca llega.

Sólo escucho el susurro intermitente
que me impide morir,
aunque sea por un instante.

Algo


Fueron, son y serán. El acorde disonante, el renglón torcido.

Lo inconforme e inesperado.

Destruyen para construir. No hay quien los entienda.

Indescifrables. Inocentes y terribles.
Inconscientes en la mayor parte de los casos.

Han alargado sus sombras, han alzado la vista, pero siguen ciegos.
Miran sin ver. Oyen pero no escuchan.
Hablan sin comunicarse.

Se necesitan los unos a los otros. Desesperadamente.
Hasta hacerse daño.
No he visto nunca tanto dolor.
Dolor de alevosía y premeditación.
Masoquistas por compañía, hirientes por soledad.

Quieren saber, pero no consiguen comprender. Su historia es una historia de confusión.
No tienen a quién preguntar, a quién dirigirse.

Ciegos en un universo demasiado grande para abarcarlo con el pensamiento.

Un cosmos que tratan de comprimir en la finitud de su envoltorio carnal.

Y yo no puedo ayudarles. Porque tampoco puedo ayudarme a mí mismo.
Así que lloro, grito, me arranco la piel a tiras.
Río, canto y los miro. Y me miro. Con compasión.

Por pertenecerles inevitablemente.

Por ser uno de ellos.

lunes, 14 de enero de 2013

¿Por qué?


¿Por qué?
¿Eso me preguntas?
¡Vaya egoísmo!, ¡Qué puta cara! ¿En serio quieres saberlo?
Realmente tu curiosidad, tu morbo por lo desconocido, tus ganas de saberlo todo, ¿son más fuertes que el saber el calvario por el que me harás pasar para intentar responder a esa pregunta?

Intentar, nunca mejor dicho. Pues nunca la contestaré del todo.

¿Por qué no? Eso es más sencillo de responder: porque, seguramente, yo sea incapaz de nombrar todas y cada una de las razones que me han llevado a obrar (o no obrar) de una manera. A decir (o no decir) esto o lo otro. Mi introspección no ha llegado a tal punto.

No me da la gana. No quiero ponerme a pensar, a analizarme. ¡Imagina lo que puedo encontrar en los pasillos de mi conciencia! ¿Me vas a hacer subir y bajar escaleras? Remover en la mierda y  en los despojos, empujar rocas y romper paredes. ¿Todo por ti? ¿Estás loco?
Eso no lo haría ni por mí mismo.

Y en todo caso, ¿cómo sabrás que no miento? ¿Que te cuento la verdad? Podría mentirte con suma facilidad, con tanta facilidad con la que me miento todas las mañanas, al dejar las sábanas frías y pisar el suelo helado. Es un acto de sorprendente comodidad, inquietante sencillez. Y tú seguirás con el tormento de saber si te he mentido o no. ¿Cómo podrías aliviarlo? ¡No puedes! ¡Sólo puedes confiar en que lo que responda será cierto!

Y la verdad sólo existe en parte. Te puedo ofrecer un pedazo de mi mente, un hilo de mis pensamientos. Para responder a ESA pregunta. Que encierra en sólo dos palabras horas, semanas, meses. Ah, qué sencillo es de preguntar. Y qué poco te has parado a pensar en lo que se supone.

¿Quieres realmente que lo haga?
Bien.



¡Explícame por qué!

domingo, 6 de enero de 2013

.

Deja que me recree
en la palabra putrefacción

que gaste mis labios
a mordisco y beso
hasta que sean sólo carne


Que caiga el agua de la ducha y
disuelva mi piel
que resten sólo huesos
              (y alma, si existe)

Humanízame con tu contacto
no tienes que estar
siempre junto a mis pies fríos

Pero dame la mano
            (cuando decida caer)