.

É claustrofobia
dos ollos pechados.
Camiñar sen camiñar
  paso diante, paso atrás.
As túas pernas xa non son túas
  o teu corpo non é teu.
Mais restas dentro.

É claustrofobia
  de carne e osos
  pulmóns rachados
da costela perdida
que xa non son teus.

E non podes sair.

É claustrofobia
  quedar se alento
  tentar
atrapa-lo ar na palma da man.

É claustrofobia
daquel xigante que
arrodea coas súas mans ao mundo
e a ti.

E non podes sair.
E non poses pensar.
  Só podes ficar ou seguir,
  andar sen andar
cun corpo teu que xa non é teu.